Platycerium willinckii

มีลักษณะใกล้เคียงกับP.bifurcatum แต่จะมีใบชายที่ยาวมากกว่าและห้อยทิ้งตัวลง  ใบกาบจะมีลักษณะตั้งสูงขึ้นและมีรอยหยักลึกชัดเจน  ใบชายจะมีขนจำนวนมากทางด้านใต้ใบ  การแตกชายของใบชายจะมีการแตกแยกเป็นทวีคูณ

โดยสายพันธุ์นี้มีลักษณะที่ค่อนข้างหลากหลาย แต่เป็นชายผ้าที่เลี้ยงค่อนข้างง่ายมาก ไม่ค่อยมีปัญหาการปลูกเลี้ยงมากมาย ชอบแสงปานกลาง เครื่องปลูกมีความชื้นจะทำให้การแตกpupเป็นไปอย่างรวดเร็ว

การกระจายพันธุ์  พบเจอทางหมู่เกาะจาวา

Platycerium wandae

เป็นชายผ้าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดโดยใบกาบมีขนาดใหญ่ สูงตั้งตรง โดยมีลักษณะเป็นพูไปจนตลอดใบเหมือนกับตะกร้า  ลักษณะใบชายเหมือนกันกับP.holttumii โดยแบ่งออกเป็น2 lobe โดยอันหนึ่งตั้งขึ้นและอีกอันหนึ่งเป็นชายห้อยลง  แต่ P.wandae ตรงบริเวณใบกาบที่เกิดใหม่ใกล้กับตรงจุกตาbud จะมีระบายฝอยๆสีเขียวชัดเจน

ภาพวาดการเปรียบเทียบระหว่าง P.holttumii และ P.wandae โดยสังเกตที่ใบชายทางด้านซ้ายของต้น

เป็นชายผ้าที่มีการเลี้ยงดูเหมือนกันกับ P.superbum ซึ่งต้องการน้ำน้อยแต่ไม่ต้องการอุณหภูมิต่ำเหมือนกับP.superbum และเป็นชายผ้าที่ต้องการพื้นที่การเลี้ยงที่ใช้พื้นที่มากพอสมควร

Platycerium wallichii

ที่มาของชื่อ ตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่ Nathaniel Wallich ในปี1875

ใบกาบของสายพันธุ์นี้มีรอยหยักมนป้านตามบริเวณชายขอบ  โดยใบกาบมีลักษณะเหมือนตะกร้า และเปลี่ยนเป็นใบแก่สีน้ำตาลในขณะที่ใบชายยังคงสภาพเขียวอยู่   ใบชายจะมีเส้นveinเห็นได้ชัดเจน ทางด้านบนของใบชายมีลักษณะจะมีแผ่นอับสปอร์สีเขียว ทั้งที่สปอร์แก่แล้วก็ตาม

การกระจายพันธุ์  พบในอินเดีย พม่า ไทย และทางมณฑลยูนนานของจีน  โดยทางอินเดียที่ติดกับจีนนั้นจะมีต้นที่ขนาดเล็กกว่าที่พบในปีประเทศไทย เนื่องจากการปรับตัวให้เข้ากับสภาพภูมิประเทศไทยที่เป็นเขตมรสุม

สายพันธุ์นี้จะมีช่วงพักตัวในช่วงฤดูหนาวเช่นเดียวกับP.holttumii ดังนั้นการให้น้ำจึงควรงดลงเมื่อไม้มีการพักตัว เพื่อป้องกันการเน่าของไม้ได้

Platycerium veitchii

ที่มาของชื่อคือ มาจากชื่อของเนิสเซอรี่ชื่อ Veitch ในประเทศอังกฤษ ซึ่งพบเจอสายพันธุ์นี้โดย James Veitch ในศตวรรษที่18ตอนปลาย

P.veitchii มีลักษณะใกล้เคียงกับ P.bifurcatum แต่มีลักษณะเด่นที่ชัดเจนคือ ขนสีขาวบริเวณกาบใบและใบชายซึ่งลักษณะเช่นนี้เป็นผลมาจากสภาพการเกิดของมันที่เติบโตในบริเวณที่มีแสงแดดจัด  ใบชายมีลักษณะชี้ตั้งขึ้นรวมทั้งมีขนหนาแน่น สภาพของไม้พวกนี้จะตรงกันข้ามกับต้นที่นำมาปลูกเลี้ยงในสภาพแสงน้อยและความชื้นที่มากขึ้น โดยจะมีขนน้อยลง ใบชายห้อยลงต่ำ  และใบกาบก็เป็นริ้วหยักลดลงด้วย